Η Περιτομή του Κυρίου (1η Ιανουαρίου)

Τριπλή εορτή σήμερα! Οι δύο από τις εορτές έχουν εκκλησιαστικό χαρακτήρα: η εορτή της περιτομής του Κυρίου μας (Δεσποτικη), όπως και η εορτή και η μνήμη του Μεγάλου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας. Και κοντά σ’ αυτές τις δύο γιορτές υπάρχει και η πολιτική εορτή της ένρξης του νέου πολιτικού έτους, η πρωτοχρονιά, η οποία όμως κι αυτή προσλαμβάνει, μέσα στην Εκκλησία για όλους μας, πνευματικό χαρακτήρα. Ας δούμε όμως τι ήταν η περιτομή.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΤΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ: Σήμερα, λοιπόν, ο μεγάλος αναμενόμενος του Ισραηλιτικού λαού, «Θεός ων κατ' ουσίαν» και ενώ κρατά τα σύμπαντα στα πανίσχυρα χέρια του, ενδύεται την ανθρώπινη μορφή. Οκτώ ημερών αδύναμο βρέφος, τυλιγμένο σε ταπεινά σπάργανα, τον κρατά στην αγκαλιά της η αγνή Μητέρα Του και τον οδηγεί στο ναό. Ο φωτισμένος υμνογράφος της Εκκλησίας μας, θεολογώντας ποιητικά, σχολιάζει και δοξολογεί: «Ουκ επησχύνθη (δεν ντράπηκε) ο πανάγαθος Θεός, της σαρκός την περιτομήν αποτμηθήναι, αλλ' έδωκεν εαυτόν, τύπον και υπογραμμόν (πρότυπο και παράδειγμα), πάσι προς σωτηρίαν, ο γαρ του Νόμου Ποιητής, τα του Νόμου εκπληροί, και των προφητών τα κηρυχθέντα περί αυτού. Ο πάντα περιέχων δρακί (που κρατάει τα πάντα στα χέρια Σου), και εν σπαργάνοις ειληθείς, Κύριε δόξα σοι».

Το μυστήριο της θεϊκής συγκατάβασης είναι μεγάλο και άρρητο. Θεός στην Ιστορία, διέρχεται όλα τα στάδια του ανθρώπινου βίου, αγιάζει τη χωματένια ζωή, πραγματοποιεί και ολοκληρώνει το θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας των ανθρώπων. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός διαβλέπει στην περιτομή τύπο του βαπτίσματος. Γράφει: «Αφού όμως φανερώθηκε η αλήθεια, είναι ανώφελος ο τύπος και η σκιά.

Επομένως τώρα είναι άχρηστη, περιττή η περιτομή και αντίθετη προς το άγιο βάπτισμα, ο γαρ περιτεμνόμενος χρεωστεί όλον τον νόμον τηρήσαι. Ο Κύριος μάλιστα περιετμήθη για να εκπληρώσει το νόμο, κι ακόμη φύλαξε όλο το νόμο και το Σάββατο, για να εκπληρώσει και να σταθεροποιήσει το νόμο. Αλλά καθώς βαπτίστηκε, και το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε στους ανθρώπους να κατεβαίνει από τον ουρανό με μορφή περιστεράς επάνω Του, από τότε έχει κηρυχθεί η πνευματική λατρεία και ζωή, και η βασιλεία των ουρανών». Αλλά αν η πράξη της περιτομής εγκαταλείφθηκε, η λέξη εξακολουθεί να έχει κάποια σημασία. Εμείς, οι βαπτισμένοι πιστοί, μπορούμε να αναφωνούμε: “Αληθινή περιτομή είμαστε εμείς οι Χριστιανοί, οι οποίοι διά του φωτισμού, που μας δίνει το Πνεύμα του Θεού, προσφέρουμε στο Θεό αληθινή λατρεία.” (Φιλ. γ΄ 3). Η αποστολική περικοπή της εορτής, η οποία είναι από την προς Κολασσαείς επιστολή του Αποστόλου Παύλου, τονίζει την περιτομή την αχειροποίητο “εν ω περιετμήθητε περιτομή αχειροποιήτω” που έχουμε υποστεί κι εμείς οι χριστιανοί, μία περιτομή, όμως, κατά την οποία δεν απέκοψαν τμήμα του δέρματός μας, όπως στη σωματική περιτομή, αλλά σε μας περιέκοψαν τα αμαρτήματα, το σώμα της αμαρτίας “εν τη απεκδύσει του σώματος των αμαρτιών της σαρκός, εν τη περιτομή του Χριστού”. Αυτή είναι η δική μας αχειροποίητος περιτομή, το ότι δηλαδή με το βάπτισμά μας απεκδυόμεθα τα αμαρτήματά μας, κόπτονται τα αμαρτήματά μας, και ακόμη ότι αυτή την περιτομή εμείς την κάνουμε πράξη στη ζωή μας, περικόπτοντας όχι σωματικό μέρος, αλλά περικόπτοντας τις αμαρτίες μας.

Δεν είμαστε μόνοι μας

Όταν ξεκινάς την μέρα σου με προσευχή, με ελπίδα στο Θεό, ότι δυσκολίες και αν αντιμετωπίσεις θα βρεις τρόπους και θα έχεις συμπαράσταση έστω από έναν αδερφό για να τα ξεπεράσεις. Αρκεί να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας και να βλέπουμε, να ψάχνουμε το χέρι του διπλανού μας για βοήθεια…γιατί πολλές φορές εμείς οι ίδιοι είμαστε που δεν θέλουμε την βοήθεια, εμείς οι ίδιοι φοράμε παροπίδες και δεν βλέπουμε γύρω μας ότι πάντα υπάρχει κάποιος που θα σταθεί δίπλα μας, θα κλάψει μαζί μας…δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ……αρκεί να μειώσουμε τον εγωισμό μας……υπομονή και ….καλό αγώνα!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡ. 27 ΔΕΚ. 2015

Μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν: Ματθ. β΄ 13-23

Ἀναχωρησάντων τῶν μάγων ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ ᾿Ιωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ ῾Ηρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. ῾Ο δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς ῾Ηρῴδου, ἵνα ­πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγον­τος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου. Τότε ῾Η­ρῴ­δης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώ­θη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων. τότε ἐπληρώθη τὸ ρηθὲν ὑπὸ ῾Ιερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν. Τελευτήσαντος δὲ τοῦ ῾Η­­­­ρῴδου ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ φαίνεται τῷ ᾿Ιωσὴφ ἐν Αἰγύπτῳ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παι­­δίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ πορεύου εἰς γῆν ᾿Ισραήλ· τεθνήκασι γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου. ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἦλθεν εἰς γῆν ᾿Ισραήλ. ἀκούσας δὲ ὅτι ᾿Αρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς ᾿Ιουδαίας ἀντὶ ῾Ηρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ᾿ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται.

1. Μπροστὰ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς

Θαύματα μεγάλα καὶ πρωτοφανὴ ἑορτάζουμε τὶς ἡμέρες αὐτὲς μὲ κέντρο τὴ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου. Ἐνῶ ὅμως θαυμάζουμε τὶς ὑπέροχες εὐαγγελικὲς διηγήσεις γιὰ τὴ δοξολογία τῶν ἀγγέλων, τὴν προσκύνηση τῶν ποιμένων, τὴν ὁδοιπορία καὶ τὰ δῶρα τῶν Μάγων, σήμερα τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς παρουσιάζει δοκιμασίες καὶ πειρασμοὺς ποὺ δημιουργοῦν ἔντονο προ­βληματισμό. Ἂς δοῦμε πῶς περιγράφει τὰ γεγονότα ὁ ἱε­ρὸς εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος.

Ὅταν ἔφυγαν οἱ Μάγοι, ποὺ εἶχαν ἔρθει νὰ προσκυνήσουν τὸν νεογέννητο Βασιλέα Χριστό, ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε στὸν Ἰωσὴφ καὶ τοῦ εἶπε: 

–Σήκω, πάρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ Μητέρα του καὶ φύγε στὴν Αἴγυπτο, διότι ὁ Ἡρώδης πρόκειται νὰ ἀναζητήσει τὸ παιδὶ γιὰ νὰ τὸ σκοτώσει. Καὶ μὴ φύγεις ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ἀλλὰ μεῖνε ἐκεῖ μέχρι νὰ σοῦ πῶ.

Πράγματι, ὁ Ἰωσὴφ σηκώθηκε ἀμέσως καί, μέσα στὴ νύχτα, πῆρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ μητέρα του καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὴν Αἴγυπτο. Κι ἔμεινε ἐκεῖ μέχρι ποὺ πέθανε ὁ Ἡρώδης· γιὰ νὰ ἐπαληθευθεῖ ἀκριβῶς ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος μέσω τοῦ προφήτη: Ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο κάλεσα τὸν υἱό μου νὰ ἐπιστρέψει στὸν τόπο τῆς γεννήσεώς του. 

Ἦταν στ’ ἀλήθεια μεγάλη δοκιμασία γιὰ τὴν πίστη τοῦ Ἰωσὴφ ἡ ξαφνικὴ εἰδοποίηση τοῦ ἀγγέλου νὰ φύγουν νύχτα καὶ νὰ ταξιδέψουν μαζὶ μὲ τὴν Παναγία καὶ τὸ θεῖο Βρέφος, ἐξόριστοι στὴν Αἴγυπτο. Θὰ μποροῦσε νὰ κλονιστεῖ ἡ πίστη του καὶ νὰ πεῖ στὸ Θεό: «Θεέ μου, Ἐσὺ εἶπες ὅτι Αὐτὸς θὰ σώσει τὸν λαό Του. Δὲν μπορεῖ τώρα νὰ σώσει τὸν ἑαυτό Του;... Δὲν μπορεῖς, Θεέ μου, νὰ πάρεις τὴν ψυχὴ τοῦ Ἡρώδη; Εἶναι ἀνάγκη νὰ περάσουμε ὅλη αὐτὴ τὴν ταλαιπωρία;...».

Καμία ἀπὸ αὐτὲς τὶς σκέψεις, ὅμως, δὲν σκανδαλίζει τὸν πιστὸ δοῦλο τοῦ Θεοῦ. Ἔχει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνταποκρίνεται μὲ προθυμία στὶς ὁδηγίες τοῦ ἀγγέλου. Καὶ ὑπομονετικὰ περιμένει νέες ὁδηγίες...

Κάποτε κι ἐμεῖς ἀντιμετωπίζουμε δυσ­κολίες καὶ θλίψεις. Κι ἴσως ἀρχίζουν νὰ μᾶς πολιορκοῦν οἱ λογισμοί: «γιατί νὰ μοῦ συμβεῖ αὐτό;... Ἀφοῦ πιστεύω στὸ Θεό, κάνω τὴν προσευχή μου... γιατί;...».

Στὰ ἐρωτήματα αὐτὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει ἡ λογική. Μόνο ἡ καρδιὰ ποὺ ἀγαπᾶ καὶ ἐμπιστεύεται τὸν πανάγαθο Θεὸ μπορεῖ νὰ ξεπεράσει αὐτὰ τὰ διλήμματα. Ὁ ἅγιος Ἰωσήφ, τὸν ὁποῖο τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα, «Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν», μᾶς δείχνει τὸν δρόμο τῆς σιωπῆς καὶ τῆς ὑπομονῆς. Μᾶς καλεῖ νὰ ἀντιμετωπίζουμε κάθε ­δυσκολία μὲ ταπείνωση καὶ ὑπακοὴ στὸ θεῖο θέλημα. Μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ πανάγαθος Θεὸς ἐπιτρέπει κάθε δοκιμασία πάντοτε πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας.

2. Ἡ κραυγὴ τῶν νηπίων

Στὸ μεταξὺ ὁ σκληρὸς καὶ αἱμοσταγὴς Ἡρώδης, ὅταν κατάλαβε ὅτι οἱ Μάγοι τὸν ἑξαπάτη­σαν καὶ ἔφυγαν ἀπὸ ἄλλον δρόμο γιὰ τὴν πατρίδα τους, θύμωσε ὑπερβολικά. Ἔστειλε λοιπὸν στρα­τιῶτες, οἱ ὁποῖοι σκότωσαν ὅλα τὰ παιδιὰ ποὺ ἦταν στὴ Βηθλεὲμ καὶ σ’ ὅλα τὰ περίχωρα καὶ τὰ σύνορά της, ἀπὸ ἡλικία δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα μὲ τὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ ἐξακρίβωσε ἀπὸ τοὺς Μάγους. 

Τότε πραγματοποιήθηκε ὁ λόγος τοῦ προφήτη Ἱερεμία: Φωνὴ σπαρακτικὴ ἀκούστηκε στὸ χωριὸ Ραμᾶ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, «θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς». Ἡ Ραχὴλ κλαίει τὰ παιδιά της καὶ δὲν μπορεῖ μὲ κανέναν τρόπο νὰ παρηγορηθεῖ, διότι τὰ ἀθῶα αὐτὰ παιδιὰ δὲν ὑπάρχουν πλέον στὴ ζωή. 

Βέβαια, ἀργότερα πέθανε ὁ Ἡρώδης καὶ μάλιστα μὲ τρόπο φρικτό. Τότε ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε σὲ ὄνειρο πάλι στὸν Ἰωσὴφ στὴν Αἴγυπτο καὶ τοῦ εἶπε: 

–Σήκω, πάρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ Μητέρα του καὶ πήγαινε στὴ χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι ἔχουν πεθάνει πλέον ἐκεῖνοι ποὺ ἤθελαν νὰ ἀφαιρέσουν τὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ. Σηκώθηκε λοιπόν, πῆρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ Μητέρα του καὶ ἦλθε στὴν Παλαιστίνη. 

Ἀλλὰ ὅταν ἄκουσε ὅτι στὴν Ἰουδαία βασίλευε ὁ Ἀρχέλαος στὴ θέση τοῦ πα­τέρα του Ἡρώδη, φοβήθηκε νὰ πάει ἐκεῖ. Ἔλαβε ὅμως νέα ὁδηγία ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, ὅπου ἡγεμόνας ἦταν ὁ Ἡρώδης ὁ Ἀντίπας, ποὺ ἦταν λιγότερο σκληρὸς ἀπὸ τὸν ἀδελφό του Ἀρχέλαο. Κι ἀφοῦ ἦλθε ἐκεῖ, ἐγκαταστάθηκε στὴν πόλη τῆς Ναζαρέτ. Γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν οἱ προφητεῖες ποὺ ἔλεγαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς θὰ δεχθεῖ τὴν ἀτιμία καὶ τὴν περιφρόνηση ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του, ὅπως ἔγινε ὅταν τὸν ὀνόμασαν περιφρονητικὰ Ναζωραῖο.

Ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ποὺ περιγράφει ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή, τὸ πιὸ συγκλονιστικὸ εἶναι ἡ τραγωδία μὲ τὴ σφαγὴ τῶν νηπίων στὴ Βηθλεέμ. Ποιὸς μπορεῖ νὰ μείνει ἀσυγκίνητος μπροστὰ στὴν εἰκόνα τόσων ἀθώων βρεφῶν; Πρόκειται γιὰ πρωτοφανὴ θηριωδία τὴν ὁποία καταδικάζει ἀπερίφραστα κάθε ἐχέφρων ἄνθρωπος. 

Ὡστόσο, τὸ παράδοξο καὶ ἐξωφρενικὸ εἶναι ὅτι ὁ Ἡρώδης καὶ ἡ καταστροφικὴ μανία του ἀναβιώνουν στὶς μέρες μας στὸ πρόσωπο τῶν ἀσυνείδητων ἰατρῶν καὶ τῶν γονέων ποὺ ἐπιπόλαια καταφεύγουν στὴν ἐγκληματικὴ ἔκτρωση. Κάθε χρόνο μὲ τὶς ἐκτρώσεις σκοτώνονται ἑκατομμύρια βρέφη, κι ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν κάλυψη τοῦ δῆθεν πολιτισμένου κόσμου μας! 

Ἐπιτέλους, ἂς εὐαισθητοποιηθοῦμε, γιὰ νὰ σταματήσει αὐτὸ τὸ κακό. Εἶναι καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εὐθύνες μας. Ἡ κραυγὴ τῶν ἀθώων νηπίων ἂς μᾶς συγκλονίσει.
πηγή: «Ὁ Σωτήρ»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡ. 27 ΔΕΚ. 2015

Μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν: Τοῦ Ἁγίου: Πράξ. στ΄ 8 - ζ΄ 5, 47-60

8 Στέφανος δὲ πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ. 9 ἀνέστησαν δέ τινες τῶν ἐκ τῆς συναγωγῆς τῆς λεγομένης Λιβερτίνων καὶ Κυρηναίων καὶ Ἀλεξανδρέων καὶ τῶν ἀπὸ Κιλικίας καὶ Ἀσίας συζητοῦντες τῷ Στεφάνῳ, 10 καὶ οὐκ ἴσχυον ἀντιστῆ­ναι τῇ σοφίᾳ καὶ τῷ πνεύματι ᾧ ἐλάλει. 11 τότε ὑπέβαλον ἄνδρας λέγοντας ὅτι ἀκηκόαμεν αὐτοῦ λαλοῦντος ρήματα βλάσφημα εἰς Μωϋσῆν καὶ τὸν Θεόν· 12 συνεκίνησάν τε τὸν λαὸν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ ἐπι­στάν­τες συνήρπασαν αὐ­τὸν καὶ ἤγαγον εἰς τὸ συνέ­δριον, 13 ἔστησάν τε μάρτυρας ψευδεῖς λέγοντας· ὁ ἄν­θρω­πος οὗτος οὐ παύεται ρή­ματα βλάσφημα λα­λῶν κα­τὰ τοῦ τόπου τοῦ ἁγίου καὶ τοῦ νόμου· 14 ἀκηκόαμεν γὰρ αὐτοῦ λέγοντος ὅτι Ἰησοῦς ὁ Να­ζωραῖος οὗτος καταλύσει τὸν τόπον τοῦτον καὶ ἀλ­λάξει τὰ ἔθη ἃ παρέδωκεν ἡμῖν Μωϋσῆς. 15 καὶ ἀτενίσαντες εἰς αὐ­τὸν ἅπαντες οἱ καθεζόμενοι ἐν τῷ συνεδρίῳ εἶδον τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου. Εἶπε δὲ ὁ ἀρχιερεύς· εἰ ἄρα ταῦτα οὕτως ἔχει; 2 ὁ δὲ ἔφη· ἄνδρες ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἀκούσατε. ὁ Θεὸς τῆς δόξης ὤφθη τῷ πατρὶ ἡμῶν Ἀβραὰμ ὄντι ἐν τῇ Μεσοποταμίᾳ, πρὶν ἢ ­κατοικῆσαι αὐτὸν ἐν Χαρράν, 3 καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου, καὶ δεῦρο εἰς γῆν ἣν ἄν σοι δείξω. 4 τότε ἐξελθὼν ἐκ γῆς Χαλδαίων κατῴκησεν ἐν Χαρράν. κἀκεῖθεν μετὰ τὸ ἀπο­θανεῖν τὸν πατέρα αὐ­τοῦ μετῴκισεν αὐτὸν εἰς τὴν γῆν ταύτην εἰς ἣν ὑμεῖς νῦν κατοικεῖτε· 5 καὶ οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ κληρονομίαν ἐν αὐτῇ οὐδὲ βῆ­μα ποδός, καὶ ἐπηγγείλατο δοῦναι αὐτῷ εἰς κατάσχεσιν αὐτὴν καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ μετ᾿ αὐτόν, οὐκ ὄντος αὐτῷ τέκνου. 47 Σολομὼν δὲ ᾠκοδόμη­σεν αὐτῷ οἶκον. 48 ἀλλ᾿ οὐχ ὁ ὕψιστος ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοι­κεῖ, καθὼς ὁ προφήτης λέγει· 49 ὁ οὐρανός μοι θρόνος, ἡ δὲ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου· ποῖον οἶκον οἰκο­δομήσετέ μοι, λέγει Κύριος, ἢ τίς τόπος τῆς καταπαύσεώς μου; 50 οὐχὶ ἡ χείρ μου ἐποίησε ταῦτα πάντα; 51 Σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ καὶ τοῖς ὠσίν, ὑμεῖς ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ ἀντιπίπτετε, ὡς οἱ πατέρες ὑμῶν καὶ ὑμεῖς. 52 τίνα τῶν προφητῶν οὐκ ἐδίωξαν οἱ πατέρες ὑμῶν; καὶ ἀπέκτειναν τοὺς προκαταγγείλαντας περὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ δικαίου, οὗ νῦν ὑμεῖς προδόται καὶ φο­νεῖς γεγένησθε· 53 οἵτινες ἐλάβετε τὸν νόμον εἰς διαταγὰς ἀγγέλων, καὶ οὐκ ἐφυλάξατε. 54 Ἀκούοντες δὲ ταῦτα διεπρίοντο ταῖς καρδίαις αὐ­τῶν καὶ ἔβρυχον τοὺς ὀδόν­τας ἐπ᾿ αὐτόν. 55 ὑπάρχων δὲ πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, ἀτενίσας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶδε δόξαν Θεοῦ καὶ Ἰησοῦν ἑστῶτα ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ, 56 καὶ εἶπεν· ἰδοὺ θεωρῶ τοὺς οὐρανοὺς ἀνεῳ­γ­μ­έ­­νους καὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώ­που ἐκ δεξιῶν τοῦ Θε­οῦ ἑστῶτα. 57 κράξαντες δὲ φωνῇ με­γά­λῃ συνέσχον τὰ ὦτα αὐ­τῶν καὶ ὥρμησαν ὁμοθυ­μαδὸν ἐπ᾿ αὐτόν, 58 καὶ ἐκβαλόντες ἔξω τῆς πόλεως ἐλιθοβόλουν. καὶ οἱ μάρτυρες ἀπέθεντο τὰ ἱμά­τια αὐτῶν παρὰ τοὺς πόδας νεανίου καλουμένου Σαύ­λου, 59 καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου. 60 θεὶς δὲ τὰ γόνατα ἔκραξε φωνῇ μεγάλῃ· Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐκοι­μήθη. Σαῦλος δὲ ἦν συν­ευ­­δοκῶν τῇ ἀναιρέσει αὐτοῦ.

Ο ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

1. ΦΛΟΓΑ ΑΝΙΚΗΤΗ

Ρεῦμα ὑψηλῆς τάσεως διατρέχει τὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Μία μορφὴ φλογερή, πυρακτωμένη ἀπὸ τὴ θεία φωτιὰ τῆς Πεντηκοστῆς, ὁ ἅγιος πρωτομάρτυς καὶ Ἀρχιδιάκονος Στέφανος, ἐμφανίζεται ὅλος δύναμη ἐνώπιόν μας μέσα ἀπὸ τήν παραστατική περιγραφὴ τοῦ ἱεροῦ κειμένου τῶν πράξεων τῶν Ἀποστόλων. Εἶναι βεβαίως ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου Στεφάνου ἡ σημερινή. Καὶ γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἀναγινώσκεται αὐτὴ ἡ περικοπή.

Τί φλόγα εἶχε μέσα του αὐτὸς ὁ ἅγιος ἄνθρωπος! «Πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως» ἦταν, μᾶς πληροφορεῖ τὸ θεόπνευστο κείμενο. Καὶ σημειώνει ὅτι, ὅσοι προσπάθησαν νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν σὲ συζήτηση μαζί του, «οὐκ ἴσχυον ἀντιστῆναι τῇ σοφίᾳ καὶ τῷ πνεύματι ᾧ ἑλάλει»· δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντισταθοῦν στὴ σοφία καὶ τὴν πνευματικὴ δύναμη, μὲ τὴν ὁποία μιλοῦσε.

Ἡ δύναμη αὐτὴ φανερώνεται πολὺ ἔντονα στὴν ὁμιλία, ποὺ ὁ Στέφανος ἀπηύθυνε πρὸς τοὺς Ἑβραίους. Εἶναι μία ὁμιλία μὲ ἰσχυρότατα ἐπιχειρήματα καὶ ἔντονα ἐλεγκτική· μία ὁμολογία πίστεως θαυμαστή. Θὰ μποροῦσε ὁ Στέφανος, βλέποντας τὸ μίσος καὶ τὴ λύσσα τῶν συμπατριωτῶν του, νὰ κάνει κάποιον ἑλιγμό· νὰ προσπαθήσει δηλαδὴ νὰ τοὺς καλοπιάσει. Θὰ κέρδιζε ἴσως μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὴ ζωή του. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν διστάζει, οὔτε ἀμφιταλαντεύεται. Ἐκθέτει τὴν ἀλήθεια χωρὶς περιστροφές. Καὶ αὐτὸ τὸν ὁδηγεῖ στὸν θάνατο.

Ἦταν πράγματι ὅλος φλόγα ὁ Στέφανος. Φλόγα ἀνίκητη. Πόθος του, ἐπιθυμία του, ἀγωνία του ἦταν τὸ νὰ κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, νὰ μεταδοθεῖ τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Καί, προκειμένου αὐτὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ, δὲν ὑπολόγιζε τίποτα. Τὴν ἴδια τὴ ζωή του προσέφερε ὁλοκαύτωμα γιὰ τὴν ἐπιτυχία αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ. Καὶ μέχρι τὴν τελευταία του πνοὴ ἔδιδε μὲ ἀπίστευτο ζῆλο τὴ μαρτυρία του.

Αὐτὸ τὸ παράδειγμα φωνάζει καὶ στὸν καθένα μας ὅτι ὀφείλουμε νὰ ἐγκολπωθοῦμε τὸ πνεῦμα τῆς ὁμολογίας τοῦ πρωτομάρτυρος. Νὰ ὁμολογοῦμε καὶ ἐμεῖς τὴν πίστη μας στὸν Κύριο, ἀνεξαρτήτως τῶν συνεπειῶν, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει αὐτό. Νὰ μὴ διστάζουμε καὶ νὰ μὴ κρυβόμαστε. Καὶ κυρίως νὰ μὴν ἐπιχειροῦμε νὰ κάνουμε συμβιβασμοὺς στὴν ἀλήθεια, ἀπὸ φόβο μήπως δυσαρεστήσουμε κάποιους. Ἀλλὰ μὲ θάρρος καὶ ἡρωϊκὸ πνεῦμα νὰ δίνουμε σὲ κάθε περίσταση τὴ μαρτυρία μας γιὰ τὸν Χριστό· καὶ αὐτὸ θὰ γίνει πηγὴ εὐλογίας μεγάλης σὲ ὃλη τὴ ζωή μας.

2. Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΣΚΥΤΑΛΗΣ

Ἡ θαρραλέα ὁμολογία τοῦ ἁγίου Στεφάνου ἐρέθισε μέχρι μανίας τοὺς Ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι τὸν συνέλαβαν καί, ἀφοῦ τὸν ὁδήγησαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, τὸν λιθοβόλησαν. Σημειώνει δὲ τὸ ἱερὸ κείμενο ὅτι οἱ Ἑβραῑοι, ποὺ λιθοβολοῦσαν τὸν Στέφανο, εἶχαν ἀφήσει τὰ ἐνδύματα τους πρὸς φύλαξη στὰ πόδια τοῦ Σαύλου, δηλαδὴ τοῦ μετέπειτα ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος πρέπει να ἦταν τότε ἡλικίας 25 μὲ 30 ἐτῶν.

Ὁ Σαῦλος λόγῳ ἡλικίας δὲν λιθοβόλησε ὁ ἴδιος τὸν Στέφανο, ὅμως συμμετεῖχε μὲ ἱκανοποίηση στὸ κακούργημα αὐτό. Καὶ βέβαια εἶδε μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀποθνήσκοντος μάρτυρα. Ἡ δὲ προσευχὴ τοῦ ἁγίου Στεφάνου, μὲ τὴν ὁποία παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ συγχωρήσει τοὺς δολοφόνους του, θὰ πρέπει νὰ ἔμεινε ἀνεξίτηλη στὴ μνήμη του. Λέγουν οἱ ἑρμηνευτὲς ὅτι αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ προσευχὴ συντέλεσε στὴ θαυμαστὴ μεταστροφὴ τοῦ Σαύλου, διότι ὸ Θεὸς τὴν δέχθηκε καὶ συγχώρησε τοὺς δολοφόνους. Ἀπόδειξη δὲ ὅτι τοὺς συγχώρησε, εἶναι τὸ ὅτι κατόπιν κάλεσε στὴν Ἐκκλησία Του τὸν Σαῦλο καὶ τὸν ἔκανε πρωτοκορυφαῖο Ἀπόστολο, κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου φλογερό. Τὰ σημειώνει πολὺ χαρακτηριστικὰ αὐτὰ ὁ ἱερὸς Αὐγουστῑνος μὲ μία μόνη φράση του: «ἐὰν ὁ Στέφανος δὲν ἐδέετο (=προσηύχετο), ἡ Ἐκκλησία δὲν θα εἶχε τὸν Παῦλον».

Λοιπόν, τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἕνας ὁμολογητὴς ἔφευγε, ὁ ἄλλος – χωρὶς ἀκόμη νὰ τὸ καταλαβαίνει – παραλάμβανε τὴν σκυτάλη. Τὸ ἔργο, τὸ ὁποῖο ἐπρόκειτο νὰ ἐπιτελέσει ὁ φλογερὸς Στέφανος, θὰ τὸ πραγματοποιήσει σὲ λίγο ἕνας ἄλλος ἐξ ἴσου ἢ καὶ περισσότερο φλογερὸς ὁμολογητής, ὁ Παῦλος.

Αὐτὸ δὲ εἶναι τὸ θαῦμα τῆς Ἑκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ καθένας κάνει τὸν ἀγώνα του καὶ σὲ κάποια στιγμὴ παραδίδει τὴ σκυτάλη. Ἀλλὰ βέβαια εἶναι σημαντικὸ νὰ τὴν παραδίδει σωστά. Νὰ εἶναι δηλαδὴ τὰ τελευταῖα βήματά του τέτοια, ὥστε νὰ βοηθήσουν στὸ ὁρμητικὸ ξεκίνημα τοῦ ἑπομένου. Ἐὰν ὁ Στέφανος εἶχε δειλιάσει ἢ εἶχε δείξει σκληρότητα καὶ κακία, ἴσως ἡ σκυτάλη νὰ ἔπεφτε στὸ ἔδαφος καὶ ὁ Παῦλος νὰ σκόνταπτε. Ἐνῶ τώρα τήν ἁρπάζει μὲ χέρια δυνατὰ καὶ ἐνθουσιασμὸ ἐκρηκτικό.

Ὅσον ἀφορᾷ τώρα στὸν καθένα μας, τὸ χρέος μας εἶναι πλέον φανερό. Ὀφείλουμε καὶ ἐμεῑς μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας νὰ ἐπιτελοῦμε τὸ ἔργο μας μέσα στὴν Ἐκκλησία μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε να ἀποτελεὶ τὸ παράδειγμά μας πηγὴ ἐμπνεύσεως καὶ ἐνθουσιασμοῦ γιὰ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ παραλάβει τὴ σκυτάλη ἀπὸ τὰ χέρια μας.
πηγή: «Ὁ Σωτήρ»

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!!!

Η "Οδός Χριστού" σας εύχεται χρόνια πολλά, καλά, ειρηνικά και ευλογημένα.

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Η "Οδός Χριστού" εύχεται η γέννηση Του Θεανθρώπου να γίνει η αιτία να πορευθούμε  την "Οδό" που χάραξε ο ίδιος με την ζωή του.

Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα.

Χριστός Γεννάται: Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Χριστός γεννάται, δοξάσατε...» Η ορθόδοξη υμνολογία των Χριστουγέννων αναγγέλλει θριαμβευτικά, αλλά και τοποθετεί θεολογικά, το μέγα μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. Η Χρυσορρήμονος γλώσσα αποκαλεί την εορτή των Χριστουγέννων «μητρόπολιν πασών των εορτών». γι’ αυτό όλοι οι άνθρωποι σκιρτούμε τώρα με ελπίδα: «ότι Θεός εν σαρκί εφάνη, σωτήρ των ψυχών ημών».

<<...Ελάτε λοιπόν να γιορτάσουμε. Ελάτε να πανηγυρίσουμε. Είναι παράξενος ο τρόπος της γιορτής - όσο παράξενος είναι κι ο λόγος της γεννήσεως του Χριστού.

Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά.

Ο διάβολος καταντροπιάσθηκε. 

Οι δαίμονες δραπέτευσαν.

Ο θάνατος καταργήθηκε. 

Ο παράδεισος ανοίχθηκε. 

Η κατάρα εξαφανίσθηκε. 

Η αμαρτία διώχθηκε. 

Η πλάνη απομακρύνθηκε. 

Η αλήθεια αποκαλύφθηκε.

Το κήρυγμα της ευσεβείας ξεχύθηκε και διαδόθηκε παντού.

Η βασιλεία των ουρανών μεταφυτεύθηκε στη γη. 

Οι άγγελοι συνομιλούν με τους ανθρώπους. 

Όλα έγιναν ένα. 

Γιατί;

Γιατί κατέβηκε ο Θεός στη γη κι ο άνθρωπος ανέβηκε στους ουρανούς. Κατέβηκε ο Θεός στη γη και πάλι βρίσκεται στον ουρανό. Ολόκληρος είναι στον ουρανό κι ολόκληρος στη γη. Έγινε άνθρωπος κι είναι Θεός. Είναι Θεός κι έλαβε σάρκα. Κρατιέται σε παρθενική αγκαλιά, και στα χέρια του κρατεί την οικουμένη.

Κάποτε ο διάβολος εξαπάτησε την παρθένο Εύα.

Τώρα ο άγγελος έφερε το λυτρωτικό μήνυμα στην παρθένο Μαριάμ.

Κάποτε η Εύα ξεστόμισε λόγο που έγινε αιτία θανάτου. Τώρα η Μαρία γέννησε τον Λόγο που έγινε αιτία αιώνιας ζωής.

Ο λόγος της Εύας έδειξε το δέντρο που έβγαλε τον Αδάμ από τον παράδεισο.

Ο Λόγος της Μαρίας έδειξε τον Σταυρό που έβαλε τον Αδάμ πάλι στον παράδεισο...>>

Σ’ αυτόν λοιπόν τον Λόγο του Θεού και Υιό της Παρθένου, που άνοιξε δρόμο μέσα σε τόπο αδιάβατο, ας αναπέμψουμε δοξολογία «συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν».

Ένα μέρος από την ομιλία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Εις το γενέθλιον του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού»

Προεόρτια Χριστουγέννων

Σε λίγες ημέρες θα εορτάσουμε την μεγάλη εορτή του χριστιανικού κόσμου, την εορτή των Χριστουγέννων. Το γεγονός της γεννήσεως του Κυρίου θα ξαναφέρει η Εκκλησία μπροστά στα μάτια της ψυχής μας και θα μας καλέσει να προσκυνήσουμε μαζί με τους ποιμένας και με τους μάγους τον γεννηθέντα βασιλέα και να υμνολογήσουμε μαζί με τις στρατιές των ουρανίων αγγέλων την ενανθρώπηση του Θεού της ειρήνης και της αγάπης. Το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία», ο αγγελικός ύμνος της γεννήσεως,  θα αντιχήση και πάλι στους ναούς μας. στο νεογέννητο βρέφος της Βηθλέεμ θα ιδούμε τον τεχθέντα Σωτήρα μας, τον ενανθρωπήσαντα Θεό. Σ’ αυτό το βρέφος θα αντικρύσωμε την «λύτρωσιν» που «απέστειλεν ο Κύριος τω λαώ αυτού», 2 γιατί μέσα στο βρεφικό του σώμα δεν κρύβεται μόνον ο Θεός, αλλά και το πλήρωμα της σωτηρίας μας, η ανακαίνισις και η θέωσις της φθαρτής μας φύσεως, η καινή κτίσις, ο άνθρωπος που γίνεται Θεός, αυτό το μυστήριο της σωτηρίας και της λυτρώσεως όλων ημών.

Ι. Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ 20 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ   20 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015

Πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως: Ματθ. α΄ 1-25

Βίβλος γενέσεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυῒδ υἱοῦ ᾿Αβραάμ. ᾿Αβραὰμ ἐγέννησε τὸν ᾿Ισαάκ, ᾿Ισαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιακώβ, ᾿Ιακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, ᾿Ιούδας δὲ ἐγέννησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς Θάμαρ, Φαρὲς δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Εσρώμ, ᾿Εσρὼμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αράμ, ᾿Αρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αμιναδάβ, ᾿Αμιναδὰβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, Ναασσὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Σαλμών, Σαλμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἐκ τῆς Ραχάβ, Βοὸζ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ωβὴδ ἐκ τῆς Ρούθ, ᾿Ωβὴδ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιεσσαί, ᾿Ιεσσαὶ δὲ ἐγέννησε τὸν Δαυῒδ τὸν βασιλέα. Δαυῒδ δὲ ὁ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου, Σολομὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ροβοάμ, Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αβιά, ᾿Αβιὰ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ασά, ᾿Ασὰ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωσαφάτ, ᾿Ιωσαφὰτ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωράμ, ᾿Ιωρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Οζίαν, ᾿Οζίας δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωάθαμ, ᾿Ιωάθαμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, Ἄχαζ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Εζεκίαν, ᾿Εζεκίας δὲ ἐγέννησε τὸν Μανασσῆ, Μανασσῆς δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αμών, ᾿Αμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωσίαν, ᾿Ιωσίας δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος. Μετὰ δὲ τὴν μετοικεσίαν Βαβυλῶνος ᾿Ιεχονίας ἐγέννησε τὸν Σαλαθιήλ, Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ, Ζοροβάβελ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αβιούδ, ᾿Αβιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ελιακείμ, ᾿Ελιακεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αζώρ, ᾿Αζὼρ δὲ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αχείμ, ᾿Αχεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ελιούδ, ᾿Ελιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ελεάζαρ, ᾿Ελεάζαρ δὲ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, Ματθὰν δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιακώβ, ᾿Ιακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωσὴφ τὸν ἄνδρα Μαρίας, ἐξ ἧς ἐγεννήθη ᾿Ιησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός. Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ ᾿Αβραὰμ ἕως Δαυῒδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυῒδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες. Τοῦ δὲ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ ᾿Ιωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου. ᾿Ιωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδει­γματίσαι, ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν. ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· ᾿Ιωσὴφ υἱὸς Δαυΐδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν ῾Αγίου· τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱὸν καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός. Διεγερθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν.

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!

1. Ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας

Τὴν Κυριακὴ πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἀνοίγει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ ἁγίου Ματθαίου καὶ ἀναγινώσκει τὸ πρῶτο τμῆμα του ποὺ παρουσιάζει τὸν γενεαλογικὸ κατάλογο τοῦ Ἰησοῦ. 

Τὸ Εὐαγγέλιο ἀρχίζει μὲ τὴ φράση «Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ...» καὶ πα­ραθέτει μία σειρὰ ὀνομάτων ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαάκ, τὸν Ἰακὼβ μέχρι καὶ τὸν βασιλέα Δαβίδ· στὴ συνέχεια ἀπὸ τὸν Δαβὶδ μέχρι τὰ χρόνια τῆς αἰχμαλωσίας στὴ Βαβυλώνα, καὶ τέλος ἀπὸ τὴ γενιὰ ἐκείνη τῆς αἰχμαλωσίας μέχρι τὸν Ἰωσὴφ τὸν μνήστορα τῆς Παρθένου Μαρίας, τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου. 

Ἡ παράθεση ὅλων αὐτῶν τῶν ὀνομάτων ἴσως φαίνεται κουραστική, ὡστόσο δὲν εἶναι χωρὶς κάποιο νόημα. Σκοπὸς τοῦ θεόπνευστου Εὐαγγελιστοῦ εἶναι νὰ ἀποδείξει ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός, δηλαδὴ ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ἀπόγονος τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Δαβίδ, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε προφητευθεῖ γι’ Αὐτόν.

Πράγματι, ὁ δίκαιος Ἀβραὰμ ἦταν ὁ ἄνθρωπος ποὺ διάλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τὸν κάνει γενάρχη τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ Του καὶ νὰ τὸν εὐλογήσει δίνοντάς του τὴν ὑπόσχεση ὅτι στὸ πρόσωπο ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του θὰ εὐλογηθοῦν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς (βλ. Γεν. ιβ΄ [12] 2-3, κβ΄ [22] 18). Παρόμοια ὑπόσχεση ἔδωσε καὶ στὸν βασιλέα Δαβὶδ λέγοντάς του ὅτι δικός του ἀπόγονος θὰ εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἐγκατασταθεῖ στὸ θρόνο ὡς αἰώνιος Βασιλεύς (βλ. Β΄ Βασ. ζ΄ 12-16). Μὲ τὶς ὑποσχέσεις αὐτές, καθὼς ἐπίσης καὶ μὲ τὶς προφητεῖες ποὺ μὲ λεπτομέρειες προανήγγειλαν τὴν ὑπερφυσικὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἰουδαϊκὸς λαὸς προετοιμαζόταν γιὰ νὰ ὑποδεχθεῖ τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία. Ὅλη ἡ Παλαιὰ Διαθήκη αὐτὸ τὸ μήνυμα ἐξαγγέλλει: Ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου! 

Τί τραγικὸ ὅμως! Ὁ Μεσσίας ἦλθε, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν Τὸν κατάλαβαν. Ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ Τὸν ἀποδοκίμασε. Οἱ Ἑβραῖοι ἀκόμη δὲν Τὸν ἔχουν ἀποδεχθεῖ καὶ περιμένουν ἄλλον Μεσσία... 

Πέρασαν πάνω ἀπὸ 2000 χρόνια, κι ὁ Χριστὸς ἀκόμη παραμένει γιὰ πολλοὺς ἀνθρώπους ὁ μεγάλος Ἄγνωστος. Ἄλλοι ἀρνοῦνται πεισματικὰ νὰ Τὸν δεχθοῦν, ἄλλοι στέκονται ἀδιάφοροι ἀπέναντί Του. Ὡστόσο ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁλοφάνερη, ὅπως προβάλλεται στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο: ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι τὸ ἱστορικὸ ἐκεῖνο πρόσωπο στὸ ὁποῖο ἐκπληρώθηκαν ὅλες οἱ προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ ἦλθε στὴ γῆ γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. 

Αὐτὸ τὸ μοναδικὸ γεγονὸς ἑτοιμαζόμαστε νὰ ἑορτάσουμε τὰ Χριστούγεννα. Εἰδικὰ σήμερα προερτάζουμε τὴ θεία Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ ὅλους ἐκείνους τοὺς δικαίους ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι καὶ τὸν μνήστορα Ἰωσήφ, οἱ ὁποῖοι εὐαρέστησαν στὸ Θεό, κι ἐνῶ ἔζησαν πρὸ Χριστοῦ, πολιτεύθηκαν μὲ ὁσιότητα καὶ δικαιοσύνη προσβλέποντας στόν ἀναμενόμενο Σωτήρα. Πόσο εὐεργετημένοι εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς Χάριτος κι ἔχουμε δεχθεῖ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου! Διότι γι’ αὐτὸ ἦλθε στὴ γῆ ὁ Χριστός: γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴ σωτηρία. Αὐτὸ μᾶς λέγει στὴ συνέχεια ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή.

2. Ἰησοῦς, ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου

Ἡ Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε μὲ τὸν ἑξῆς ὑπερφυσικὸ τρόπο: Ἦταν ἀρ­ραβωνιασμένη ἡ Παρθένος Μαρία μὲ τὸν Ἰωσήφ. Προτοῦ λοιπὸν συγκατοική­σουν ὡς σύζυγοι, βρέθηκε ἡ Μαρία ἔγ­κυος μὲ τὴ δημιουργικὴ ἐπενέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅταν ὁ Ἰωσὴφ ὁ μνήστωρ ἀντιλήφθη­­­­κε τὴν ἐγκυμοσύνη, ἐ­­­πειδὴ ἦταν ἐνάρετος καὶ ἀγαθὸς καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὴ διαπομπεύσει γιὰ δημόσιο πα­ρα­δειγματισμό, σκέφθηκε νὰ τῆς δώσει κρυφὰ διαζύγιο. Καθὼς ὅμως σκε­πτό­ταν αὐτά, ἰδού, ἕνας ἄγ­γε­λος τοῦ Κυρίου φάνηκε στὸ ὄνειρό του καὶ τοῦ εἶ­πε: Ἰωσήφ, ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ, μὴ διστάσεις καὶ μὴ φοβηθεῖς νὰ παραλάβεις στὸ σπίτι σου τὴ Μαρία τὴ μνηστή σου. Διότι τὸ παιδὶ ποὺ συνέλαβε μέσα της προέρχεται ἀπὸ τὴ δημιουργικὴ ἐπενέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὴ θὰ γεννήσει υἱό, καὶ σὺ θὰ τοῦ δώσεις τὸ ὄνομα «Ἰησοῦς», τὸ ὁποῖο σημαίνει «σωτήρας». Νὰ τοῦ δώσεις αὐτὸ τὸ ὄνο­μα, διότι αὐτὸς θὰ σώσει τὸν λαό του ἀπὸ τὶς ἁ­­μαρ­τίες του. 

Μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ ἐπαληθεύθηκε ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος μέσω τοῦ προφήτη Ἡσαΐα: Ἰδού, ἡ παρθένος θὰ συλλάβει καὶ θὰ γεννήσει υἱό, καὶ ὅσοι θὰ πιστεύουν σ’ αὐτὸν θὰ τὸν ὀνομάσουν Ἐμμανουήλ, ὄνομα ἑβραϊκὸ ποὺ ση­μαίνει «ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας». 

Ὁ Ἰωσὴφ σηκώθηκε ἀπὸ τὸν ὕπνο κι ἔκανε ὅπως τὸν διέταξε ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου. Παρέλαβε τὴ μνηστή του στὸ σπίτι του, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἦλθε σὲ σχέση συζυγικὴ μαζί της. Κι ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα καὶ ἡ Παναγία γέννησε τὸν πρῶτο καὶ μονάκριβο υἱό της, ὁ Ἰωσὴφ τοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομα «Ἰησοῦς».

Αὐτὸ τὸ ὄνομα εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα καὶ σωτηρία μας. Ἡ δύναμη καὶ τὸ στήρι­γμά μας. Ἰησοῦς! Οἱ καρδιὲς τῶν πιστῶν σκιρτοῦν καθὼς προφέρουν «τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα». Δὲν ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ πάνω σ’ ὅλη τὴ γῆ καν­ένα ἄλλο ὄνομα τὸ ὁποῖο νὰ ἔχει δώσει ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους ὡς ἐγγύηση σωτηρίας! Νά, λοιπόν, γιατὶ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ φέρει τόση γλυκύτητα, χαρὰ καὶ παρηγορία στὴν ψυχή μας: διότι εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Σωτήρα μας. 

Καθὼς σὲ λίγες ἡμέρες θὰ προσκυνήσουμε τὸν νεογέννητο Χριστό, ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ ἐνισχύει τὴν πίστη μας, ὥστε μόνο σ᾽ Ἐκεῖνον νὰ στηρίζουμε τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας κι Ἐκεῖνον πάντοτε νὰ ἀγαποῦμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά!
πηγή: «Ὁ Σωτήρ»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ 20 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015

Πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως: Ἑβρ. ια΄ 9-10, 32-40

Ἀδελφοί, πίστει παρῴκησεν ᾿Αβραὰμ εἰς τὴν γῆν τῆς απαγγελίας ὡς ἀλλο­τρίαν, ἐν σκηναῖς κατοικήσας μετὰ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ τῶν συγκληρονόμων τῆς ἐπαγγελίας τῆς αὐτῆς. ἐξεδέχετο γὰρ τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός. Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ ᾿Ιεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀνα­­­­στάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μα­­­χαί­ρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι,­ θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις­ πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάν­­τες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶ­σι.

Η ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ

1. Ο ΑΒΡΑΑΜ

Τὴν Κυριακὴ πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα πα­ρουσιάζονται μεγάλες μορφὲς τῆς Πα­λαιᾶς Διαθήκης, πατριάρχες, κριτές,­ βα­σιλεῖς, προφῆτες, προπάτορες. Ὅλοι αὐτοὶ ζοῦσαν μέρα καὶ νύχτα μὲ τὸ ὅ­­­ραμα τοῦ Μεσσία· ποθοῦσαν μὲ λαχτάρα νὰ Τὸν δοῦν, μὰ δὲν ἀξιώθηκαν νὰ ζήσουν στὰ χρόνια του. Ἀρχικὰ ἐγκωμιάζεται ἡ πίστη τοῦ Ἀβραάμ. Χά­ρη στὴν πίστη του ὁ Ἀβραάμ, μᾶς λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἔμεινε ὡς ξένος στὴ γῆ ποὺ τοῦ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός, καὶ τὴ θεωροῦσε ξένη χώρα. Καὶ ζοῦσε μέσα σὲ σκηνὲς μαζὶ μὲ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, ποὺ ἦταν συγκληρονόμοι­ τῆς ἴδιας ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ. Ζοῦ­σε ὡς ξένος καὶ μετανάστης στὴ «γῆ τῆς ἐπαγγελίας», διότι περίμενε μὲ πόθο νὰ κατοικήσει στὴν ἐπουράνια πόλη, ἡ ὁποία ἔχει τὰ ἀληθινὰ καὶ ἀδιάσειστα θεμέλια καὶ τεχνίτη καὶ κτίστη τὸν ἴδιο τὸν Θεό.

Τί μποροῦμε νὰ καταλάβουμε ἐμεῖς ἄραγε ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτὴ τοῦ Ἀβραάμ; Ἐνῶ ἦταν τόσο πλούσιος – εἶ­χε πολλοὺς ὑ­­­πηρέτες καὶ ζῶα – δὲν ἀπέκτησε οὔτε ἕνα μέτρο γῆς. Ἡ μοναδικὴ ἀκίνητη περιουσία ποὺ ἀπέκτησε ἦταν ὁ τάφος ὁ δικός του καὶ τῆς γυναίκας του. Τίποτε ἄλλο. Δὲν ἤθελε νὰ ἐπιστρέψει στὴ γῆ ἀπὸ τὴν ὁποία ξεκίνησε, οὔτε τὸν συγκινοῦσε ἡ γῆ αὐτή. Ζοῦσε μέσα σὲ σκηνές, γιὰ νὰ θυμᾶται πὼς εἶναι προσωρινὸς ἔνοι-κος στὴ γῆ αὐτή. Γιὰ νὰ ἔχει στραμμένο διαρκῶς τὸ νοῦ του στὴν οὐράνια πατρίδα μας. Διότι εἶχε ἄλλα ὁράματα, τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ βασιλεία τοῦ Θε­οῦ. 

Αὐτὸ ἦταν τὸ ὅραμά του, αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι καὶ τὸ ὅραμα κάθε πιστοῦ. Διότι δὲν εἴμαστε μόνιμοι σ’ αὐτὴ τὴ γῆ. Κάποτε θὰ τὴν ἐγκαταλείψουμε ἀ­­­να­γκαστικὰ γιὰ πάντα. Θὰ ἀφήσουμε πίσω μας ὅλα αὐτὰ στὰ ὁποῖα κόλλησε ἡ καρδιά μας. Μὴν ξεχνιόμαστε λοιπόν. Ἡ ζωή μας δὲν εἶ­­ναι στὸ ἐδῶ καὶ στὸ τώρα, ἀλλὰ στὸν οὐρανὸ καὶ στὴν αἰωνιότητα. Μὴ μᾶς ἀπορροφοῦν οἱ ἡδονὲς καὶ οἱ μέριμνες τῆς ζωῆς, τὰ οἰκονομικὰ ἢ ἄλλα προβλήματα, καὶ ξεχνοῦμε τὸν προορισμό μας. Δὲν ἀνήκουμε στὴ γῆ. Δὲν πλασθήκαμε γιὰ λίγα χρόνια ζωῆς. Ἡ ζωή μας δὲν σταματᾶ στὸν τάφο. Ἔχουμε μέσα μας ψυχὴ ἀθάνατη. Στὰ οὐράνια ἂς ἔχουμε τὶς καρδιές μας. Διότι γιὰ νὰ γίνουμε κάτοικοι τοῦ οὐρανοῦ θὰ πρέπει νὰ τὸν ποθήσουμε ἀπὸ τώρα καὶ νὰ τὸν προγευό­μαστε. Νὰ ἀνεβαίνουμε κα­θημερινὰ τὴ θεία κλίμακα, ὅπως λέ-ει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τῆς ὁποίας τὸ τελευταῖο σκαλὶ εἶναι ἀθέατο στὰ ἀνθρώπινα μάτια. Αὐτὴ ἡ πορεία θὰ μᾶς ξεκουράζει, θὰ μᾶς πλημμυρίζει μὲ τὴ χάρη τοῦ Θε­οῦ. Ὅταν μᾶς γοητεύσει ὁ οὐρανὸς καὶ ὁ ἀσύλληπτος θησαυρός μας, ὁ Χρι­­στός, θὰ χάσει πλέον τὴ γοητεία του ὁ κό­σμος. Τότε θὰ περι­φρονοῦμε τὰ μάταια, θὰ ποθοῦμε τὰ αἰ­ώνια.

2. ΟΙ ΠΡΟΠΑΤΟΡΕΣ

Στὴ συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπαριθμεῖ μιὰ σειρὰ ἡρώων τῆς πίστεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, προπάτορες τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἄλλους δικαίους, κριτὲς καὶ προφῆτες. Λέει ὅτι δὲν θὰ τοῦ ἔφθανε ὁ χρόνος νὰ διηγεῖται γιὰ τὸν Γεδεὼν καὶ τὸν Βαρὰκ καὶ τὸν Σαμψὼν καὶ τὸν Ἰεφθάε καὶ γιὰ τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν Σαμουὴλ καὶ τοὺς προφῆτες. Ὅλοι αὐτοί, λέει, οἱ ἅγιοι ἄνδρες ἔδειξαν μεγά­λη γενναιότητα καὶ πέτυχαν τὴν πρα­γματοποίηση τῶν ὑποσχέσεων ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός. Ἔφραξαν τὰ στόματα τῶν λιονταριῶν, ἔσβησαν τὴν κα­ταστρεπτικὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, δι­έφυ­γαν τὸν κίνδυνο τῆς σφαγῆς, ἐνδυνα­μώθηκαν καὶ θεραπεύτηκαν ἀ­πὸ ἀρ­ρώστιες· ἀναδείχθηκαν ἀνίκητοι στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ τὶς ἐχ­θρικὲς παρατάξεις. Μὲ τὴ δύναμη τῆς πίστεως γυναῖκες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης­ ξα­ναπῆραν πίσω ζωντανὰ τὰ νε­κρὰ παιδιά τους ποὺ ἀναστήθηκαν. Ἄλλοι βασανίστηκαν σκληρὰ μέχρι θανάτου, ἐπειδὴ δὲν δέχθηκαν νὰ ἀρ­νηθοῦν τὴν πίστη τους· κι ἄλλοι δο­κί­μασαν σκλη­­­­ροὺς πειρα­σμούς, ἐμ­παιγμούς, μαστιγώσεις, φυ­­λακίσεις. Λι­θοβο­λήθη­καν,­ πριονίστη­καν, σφαγιάστη­καν. Κι ἄλλοι περιφέρονταν σὰν μετανάστες ἐδῶ κι ἐκεῖ, στὶς ἐρημιές, στὰ βουνὰ καὶ σὲ σπηλιὲς τῆς γῆς. Ἔζησαν μέσα σὲ στερήσεις, ὑπέφεραν θλίψεις καὶ κα­κοπάθειες. Κι ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν ἀν­εκτίμητη ἀξία. Ὁλόκληρος ὁ κόσμος δὲν ἀξίζει ὅσο οἱ ἅγιοι αὐτοὶ ἄνθρω­­ποι. Παρ᾽ ὅλα αὐτὰ ὅμως «οὐκ ἐκομίσαν­­το τὴν ἐπαγγελίαν», δὲν ἀπόλαυσαν τὴν ὑπόσχεση ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός. Διότι ὁ Θεὸς προέβλεψε γιὰ μᾶς κάτι καλύτερο, ὥστε αὐτοὶ νὰ μὴ λάβουν σὲ βαθμὸ τέλειο τὴ σωτηρία τους χωρὶς ἐμᾶς· ἀλλὰ νὰ τὴ λάβουμε ὅλοι μαζί.

Ὅλοι αὐτοὶ λοιπὸν οἱ πιστοὶ ἄν­θρω­ποι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ζοῦ­σαν μὲ τὸ ὅραμα τοῦ Μεσσία. Ἐκεῖ ἦταν ἡ καρδιά τους. Περίμεναν τὸν ἐρχομό του, περίμεναν τὴ λύτρωσή του, τὴν παρουσία του. Περίμεναν τὴ Γέννησή του. Καὶ ἑτοίμαζαν τὶς ψυχές τους, γιὰ νὰ Τὸν ὑποδεχθοῦν, νὰ Τὸν δοῦν, νὰ γεμίσει ἡ ψυχή τους μὲ ἀγαλλίαση. 

Ἀλήθεια ἐμεῖς ἔχουμε αὐτὴν τὴν προσμονὴ τῶν πιστῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης; Καθὼς πλησιάζουν Χριστούγεννα, ἂς μαθητεύσουμε στὸν πόθο καὶ τὴ λαχτάρα τους, ἂς προσπαθήσουμε νὰ κατανοήσουμε τὴν προσμονή τους κι ἂς λαχταρήσουμε μὲ τὴ δική τους ἀγάπη τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία. Γιὰ νὰ γίνουν τὰ Χριστούγεννα σταθμὸς στὴ ζωή μας, σταθμὸς μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς, χάριτος καὶ ἀγῶνος. Γιὰ νὰ γεννηθεῖ ὁ Χριστὸς καὶ στὶς δικές μας καρδιὲς καὶ νὰ μείνει μόνιμος ἔνοικος τῆς καρδιᾶς μας.

πηγή: «Ὁ Σωτήρ»

Η δύναμη της "αγνής εγκάρδιας προσευχής"...(ωφέλιμη ιστορία)

Οι Άγιοι τρεις Παίδες και ο προφήτης Δανιήλ

Ο προφήτης Δανιήλ είναι ένας από τους τέσσερις μεγάλους προφήτες και έζησε στα τέλη του 7ου με τις αρχές 6ου π.Χ. αιώνα. Ανήκε στη φυλή του Ιούδα, ήταν από βασιλικό γένος και γεννήθηκε στην Άνω Βηθαρά.

Νήπιο ακόμα, οδηγήθηκε μαζί με τους γονείς του αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα. Με την πρόνοια του Ναβουχοδονόσορα, ο Δανιήλ (που ο αυτοκράτορας μετονόμασε Βαλτάσαρ) με τους τρεις Εβραίους νεαρούς, Ανανία, Αζαρία και Μισαήλ, σπούδασαν στην αυτοκρατορική αυλή. Επειδή η απόδοσή τους στις σπουδές ήταν άριστη, όταν ενηλικιώθηκαν ο βασιλιάς τους έδωσε μεγάλη θέση στο κράτος. Μάλιστα ο Δανιήλ είχε το χάρισα να ερμηνεύει όνειρα και αργότερα προφήτευσε και τον ερχομό του Υιού του ανθρώπου.

Κάποτε όμως ο Ναβουχοδονόσωρ, έκανε δική του χρυσή εικόνα και απαίτησε απ' όλους τους αξιωματούχους και το λαό να την προσκυνήσουν. Ο Δανιήλ έλειπε σε αποστολή. Ήταν όμως οι τρεις παίδες, που δεν προσκύνησαν την εικόνα. Αμέσως καταγγέλθηκαν στο βασιλιά. Αυτός τους είπε ότι, αν πράγματι δεν προσκύνησαν, τους περιμένει το καμίνι της φωτιάς. Τότε οι τρεις παίδες απάντησαν: «Άκου βασιλιά, ο ουράνιος Θεός, τον οποίο εμείς λατρεύουμε, είναι τόσο δυνατός, που μπορεί να μας βγάλει σώους και αβλαβείς από το καμίνι της φωτιάς και να μας σώσει από τα χέρια σου. Αλλά και αν ακόμα δεν το κάνει, να ξέρεις ότι τους θεούς σου δε λατρεύουμε και την εικόνα σου δεν προσκυνάμε».

Πράγματι, όταν τους έριξαν στη φωτιά, οι τρεις παίδες βγήκαν σώοι και αβλαβείς.Το ίδιο συνέβη αργότερα και με το Δανιήλ, όταν ο Δαρείος τον έριξε στο λάκκο των λεόντων, επειδή έκανε την προσευχή του, ενώ ο βασιλιάς είχε διατάξει για 30 μέρες να μη κάνει κανείς ιδιαίτερη προσευχή.

Βλέποντας το θαύμα ο Δαρείος, κράτησε το Δανιήλ στην αυλή του, όπου παρέμεινε και πέθανε σε βαθιά γεράματα, πιθανότατα, στα Σούσα.

Πρόσεξε την ψυχή σου… (μία διδακτική και ωφέλιμη ιστορία)

Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε ένα γιο πονηρό. Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για αλλαγή προς το καλύτερο, ο πατέρας καταδίκασε τον γιο του σε θάνατο. Του έδωσε ένα μήνα περιθώριο για να προετοιμαστεί. Πέρασε ο μήνας, και ο πατέρας ζήτησε να παρουσιασθεί ο γιος του. Προς μεγάλη του έκπληξη, παρατήρησε πως ο νεαρός ήταν αισθητά αλλαγμένος: το πρόσωπό του ήταν αδύνατο και χλωμό, και ολόκληρο το κορμί του έμοιαζε να είχε υποφέρει.

«-Πώς και σου συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;», ρώτησε ο πατέρας.

«-Πατέρα μου και κύριέ μου», απάντησε ο γιος, «πώς είναι δυνατόν να μην έχω αλλάξει, αφού η κάθε μέρα με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο;».

«-Καλώς, παιδί μου», παρατήρησε ο βασιλιάς. «Επειδή προφανώς έχεις έρθει στα συγκαλά σου, θα σε συγχωρήσω. Όμως, θα χρειαστεί να τηρήσεις αυτή την διάθεση επιφυλακής της ψυχής σου, για την υπόλοιπη ζωή σου».

«-Πατέρα μου», απάντησε ο γιος, «αυτό είναι αδύνατο. Πώς θα μπορέσω να αντισταθώ στα αμέτρητα ξελογιάσματα και τους πειρασμούς;».

Ο βασιλιάς τότε διέταξε να του φέρουν ένα δοχείο γεμάτο λάδι, και είπε στον γιο του: Πάρε αυτό το δοχείο, και μετάφερέ το στα χέρια σου, διασχίζοντας όλους τους δρόμους της πόλεως. Θα σε ακολουθούν δύο στρατιώτες με κοφτερά σπαθιά. Εάν χυθεί έστω και μία σταγόνα από το λάδι, θα σε αποκεφαλίσουν».

Ο γιος υπάκουσε. Με ανάλαφρα, προσεκτικά βήματα, διέσχισε όλους τους δρόμους της πόλεως, με τους στρατιώτες να τον συνοδεύουν συνεχώς, και δεν του χύθηκε ούτε μία σταγόνα. Όταν επέστρεψε στο κάστρο, ο πατέρας τον ρώτησε:

«-Γιέ μου, τι πρόσεξες καθώς τριγυρνούσες μέσα στους δρόμους της πόλεως;».

«-Δεν πρόσεξα τίποτε».

«-Τι εννοείς, ‘τίποτε’;», τον ρώτησε ο βασιλιάς. «Σήμερα ήταν μεγάλη γιορτή. Σίγουρα θα είδες τους πάγκους που ήταν φορτωμένοι με πολλές πραμάτειες, τόσες άμαξες, τόσους ανθρώπους, ζώα».

«-Δεν είδα τίποτε απ’ όλα αυτά», είπε ο γιος. «Όλη η προσοχή μου ήταν στραμμένη στο λάδι μέσα στο δοχείο. Φοβήθηκα μην τυχόν μου χυθεί μια σταγόνα και έτσι χάσω τη ζωή μου».

«-Πολύ σωστή η παρατήρησή σου», είπε ο βασιλιάς. «Κράτα λοιπόν αυτό το μάθημα κατά νου, για την υπόλοιπη ζωή σου. Να τηρείς την ίδια επιφυλακή για την ψυχή μέσα σου, όπως έκανες σήμερα για το λάδι μέσα στο δοχείο. Να στρέφεις τους λογισμούς σου μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνεις σε εκείνα που είναι αιώνια. Θα είσαι ακολουθούμενος, όχι από οπλισμένους στρατιώτες, αλλά από τον θάνατο, στον οποίον η κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά. Να προσέχεις πάρα πολύ να φυλάς την ψυχή σου από όλους τους καταστροφικούς πειρασμούς».

Ο γιος υπάκουσε τον πατέρα, και έζησε έκτοτε ευτυχής.

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε».

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com/

Ο Βίος του Αγίου Ελευθερίου

Ο Άγιος Ελευθέριος γεννήθηκε στην Ελλάδα και έζησε το 2ο αιώνα μ.Χ. Τότε αυτοκράτορας ήταν ο Κόμμοδος και ο Σεπτίμιος Σεβήρος. Η μητέρα του Ανθία έγινε Χριστιανή ακούγοντας κηρύγματα από μαθητές του Αποστόλου Παύλου. Αυτή ανέλαβε και το βάρος της ανατροφής του μικρού Ελευθέριου μετά το θάνατο του πατέρα που συνέβη λίγο καιρό μετά τη γέννηση του. Η Ανθία του έδωσε Χριστιανική ανατροφή και τον συνέδεσε με τον Επίσκοπο της Ρώμης Ανίκητο (155-166 μ.χ.). Σ’ ένα ταξίδι της στη Ρώμη πήρε μαζί της και το νεαρό γιο της Ελευθέριο. Ο Επίσκοπος Ρώμης, όταν είδε τον Ελευθέριο, εκτιμώντας την πολλή νοημοσύνη του, τη θερμή πίστη και το αγνό ήθος του, τον έλαβε υπό την προστασία του. Μετά από λίγα χρόνια τον χειροτόνησε Διάκονο και έπειτα Ιερέα. 

Από τη θέση αυτή ο Ελευθέριος αγωνίστηκε με ζήλο για τη διδαχή του ποιμνίου και σε έργα φιλανθρωπίας. Γι’ αυτό και το έτος 182 μ.Χ., με κοινή ψήφο κλήρου και λαού, ανήλθε στον Επισκοπικό θρόνο της Ρώμης. Η φήμη της αρετής του έφθασε μέχρι τη Βρεταννία. Έτσι, ο Βασιλιάς αυτής Λούκιος, έγραψε επιστολή στον Ελευθέριο και του δήλωνε ότι αυτός και ο λαός του επιθυμούσαν να γίνουν Χριστιανοί. Ο Ελευθέριος αμέσως ανταποκρίθηκε, στέλνοντας δύο εκπαιδευμένους στην πίστη άνδρες, που κατήχησαν και βάπτισαν Χριστιανούς το Λούκιο με το λαό του.

Όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος εξήγειρε διωγμό κατά των Χριστιανών, ο Ελευθέριος τον ήλεγξε θαρραλέα. Τότε διατάχθηκε ο μαρτυρικός θάνατός του, μαζί με τη μητέρα του Άνθια. 

Οδήγησαν τον Άγιο Ελευθέριο μέσα στήν αρένα (στάδιο) και άφησαν στην αρχή μια πεινασμένη και άγρια λέαινα και μετά ένα λιοντάρι να τον κατασπαράξουν. Τα θηρία πλησίασαν σαν ήμερα ζώα τον άγιο και του φιλούσαν τα πόδια δείχνοντας την αγάπη και την συμπάθεια τους (έφραξας στόματα λεόντων, εις ημερότητα αυτών μεταποιήσας την αγριότητα). Βλέποντας ο αυτοκράτορας τη συμπεριφορά των λιονταριών και ακούοντας την ιαχή του πλήθους «μέγας ο Θεός των Χριστιανών» διέταξε τον αποκεφαλισμό του ομολογητή της πίστεως μέσα στην αρένα. Με την αποκοπή της κεφαλής έβαψε ο άγιος την αρχιερατική του στολή με το αίμα του μαρτυρίου. Ο σοφός Ελευθέριος κοσμημένος με το ιερατικό ένδυμα που έσταζε από το ποτάμι των αιμάτων του έτρεξε ευτυχισμένος στον Δεσπότη Χριστό.

Η συγκλονιστικότερη στιγμή από το μαρτύριο του Αγίου Ελευθερίου

Τη σκηνή του μαρτυρίου παρακολουθούσε η μητέρα του Ανθία. Έτρεξε τότε και αγκάλιασε το άψυχο σώμα του μάρτυρα και το καταφιλούσε, «ησπάζετο το γλυκύ τέκνον, η καλώς γεννησαμένη και θρεψαμένη». Εκείνη τη στιγμή οι άσπλαχνοι δήμιοι την αποκεφάλισαν και έτσι την οδήγησαν «εις ουρανίους θαλάμους» μαζί με τον υιό της.

Η μνήμη του Αγίου Ελευθερίου εορτάζεται στις 15 Δεκεμβρίουμαζί και η μητέρα του Ανθία, ο άγιος Κορέμων αλλά και οι δύο δήμιοι που τον αποκεφάλισαν γιατί πίστεψαν στον Χριστό.

Οι προσευχές που δεν εισακούγονται

Πολλοί αναρωτιόμαστε γιατί ενώ κάποιος προσεύχεται και ζητάει από τον Θεό κάτι δεν γίνεται ή αφού κάποιος πηγαίνει κάθε Κυριακή Εκκλησία και ταυτόχρονα προσεύχεται πως είναι δυνατόν να προσεύχεται και να μην «ακούγεται» η προσευχή του...

Αναρωτηθήκαμε όμως ποτέ πως αλήθεια όλοι μας προσευχόμαστε; Φτάνει να κάνουμε κάτι από συνήθεια, από φόβο, από απελπισία χωρίς πραγματικά την εσωτερική μας συντριβεί και ταπείνωση;

Παρακολουθήστε παρακάτω μια πολύ διδακτική ταινία μικρού μήκους που δίνει ένα πολύ ωραίο παράδειγμα γιατί πολλοί λένε πως δεν εισακούγονται οι προσευχές τους...

''...πολ­λοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.''

Αγαπητοί μου αδελφοί, όσο περνούν οι μέρες και πλησιάζουμε  στη μεγάλη εορτή των Αγίων Χριστουγέννων, είναι χρέος όλων μας, να τυπώσουμε στο μυαλό μας αλλά και να εφαρμόσουμε τα σημερινά λόγια του Αποστόλου Παύλου: "... Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, δι᾿ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς· νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους,..'', δηλαδή να αποβάλουμε κάθε πάθος που μας κρατά εγκλωβισμένους στον βούρκο της αμαρτίας, γιατί τότε θα έρθει η '' δίκαια οργή '' του Θεού.  Σε όλα τα ανωτέρω πολύ ορθά έρχεται να συμπληρώσει ο ίδιος ο λόγος του Θεού μέσω του Ευαγγελιστή Λουκά ότι ''...πολ­λοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.'' Καλό υπόλοιπο αγαπητοί μου αδελφοί.

Τῌ ΙΓ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Κυριακή: ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ. Τῶν Ἁγίων Προπατόρων. Τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Εὐστρατίου, Αὐξεντίου, Εὐγενίου, Μαρδαρίου καί Ὀρέστου. Τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Λουκίας τῆς Παρθένου. 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015

ΙΑ΄ Λουκᾶ: ΚΘ΄ Κυριακῆς: Κολ. γ΄ 4-11

Ἀδελφοί, ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ. Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, δι᾿ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς· νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

«Νεκρώσατε τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς... δι’ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας»

Συνηθίζουμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐπιείκεια καὶ τὴ μακροθυμία Του. Ὡστόσο σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ κάτι ποὺ ἴσως μᾶς ξαφνιάζει: γιὰ τὴν «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ». Συγκεκριμένα ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ νεκρώσουν κάθε ἁμαρτωλὸ πάθος καὶ κακὴ ἐπιθυμία ποὺ κυριαρχεῖ μέσα τους, διότι γιὰ τὰ ἁμαρτήματα κάθε εἴδους «ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας»‧ πρόκειται νὰ ­ξεσπάσει ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ σ’ ὅσους ὄχι ἀπὸ ἄ­­­γνοια ἢ ἀδυναμία ἀλλὰ συστημα­τικὰ καὶ μὲ ἐπιμονὴ δὲν θέλουν νὰ πιστέψουν καὶ προτιμοῦν νὰ ζοῦν μέσα στὴν ἁ­­­μαρτία.

Πῶς εἶναι δυνατὸν ὅμως ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης νὰ ὀργίζεται καὶ νὰ τιμωρεῖ τοὺς ἁμαρτωλούς; Τὸ εὔλογο αὐτὸ ἐρώτημα μᾶς καλεῖ νὰ δοῦμε πῶς συμβιβάζεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀγάπη Του καὶ ποιὸ εἶναι τὸ μήνυμα ποὺ μᾶς στέλνει ὁ Θεὸς μὲ τὶς διάφορες ἀπειλὲς ἢ τιμωρίες.

1. Ὀργίζεται ἢ μᾶς ἀγαπᾶ;

Τί εἶναι ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ; Ὁ Θεὸς δὲν ὀρ­γίζεται. Οὔτε θυμώνει οὔτε ἐκδικεῖται οὔ­­τε τιμωρεῖ. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Αὐτὸ ποὺ ἐ­­­μεῖς αἰσθανόμαστε ὡς ὀργὴ τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι οἱ συνέπειες ἀπὸ τὴ δική μας ἀπομάκρυνση ἀπὸ κοντά Του. Ἂν εἶναι χειμώνας καὶ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὴ θερμάστρα ἢ τὸ τζάκι καὶ βγοῦμε ἔξω στὸ κρύο, προφανῶς δὲν φταίει ἡ θερμάστρα ἢ τὸ τζάκι ποὺ παγώνουμε. Ὅσο ­βρισκόμαστε κοντὰ στὸν Θεό, χαιρόμαστε, ἡ ζεστασιὰ τῆς θείας Του χάριτος μᾶς κάνει εὐτυχισμένους. Ὅταν φεύγουμε ἀπὸ κοντά Του ἁμαρτάνοντας καὶ δὲν μετανοοῦμε, παγώνουμε, ἀρρωσταίνουμε, ὑποφέρουμε. Ἐκεῖνος θέλει πάντα τὸ καλό μας· ἡ ἐπιμονή μας ὅμως στὴν ἁμαρτία μᾶς ὁδηγεῖ σὲ κόλαση δυστυχίας. Ὁ Θεὸς καὶ τότε ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς ἀγαπάει, δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ μᾶς ζεστάνει μὲ τὴν ἀγάπη Του, διότι Τὸν ἐμποδίζει ἡ ἐλευθερία μας. 

Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα μὲ τὸν ἥλιο ὁ ὁποῖος μαλακώνει τὸ κερί, ἀλ­λὰ ἀποξηραίνει τὸν πηλό. Παράγει δηλαδὴ διαφορετικὰ ἀποτελέσματα στὰ διάφορα ὑλικὰ στὰ ὁποῖα ρίχνει τὸ φῶς του, ὄχι διότι ἡ ἐνέργειά του κάθε φορὰ εἶναι διαφορετική, ἀλλὰ διότι διαφορετικὴ εἶναι ἡ κατάσταση ἐκείνων ποὺ δέχονται τὴν ἐνέργειά του. Παρομοίως ὁ Θεὸς δὲν τιμωρεῖ μὲ ὀργὴ καὶ ἐκδικητικὴ διάθεση τὸν ἁμαρτωλό. Ἡ λεγόμενη «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία ἐνῶ στοὺς δικαίους προκαλεῖ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη, γιὰ τοὺς ἀμετανόητους ἁμαρτωλοὺς γίνεται βάσανος καὶ ἀφόρητη ὀδύνη. Σὰν τὸ φῶς ποὺ ὁ ὑγιὴς ὀφθαλμὸς τὸ ἀπολαμβάνει ἐνῶ ὁ ἀσθενὴς δὲν τὸ ἀντέχει, ὑποφέρει καὶ ζητεῖ τὸ σκοτάδι, διότι ἐκεῖ βρίσκει τὴν ἀνακούφισή του! Αὐτὸ εἶναι τὸ δράμα τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ εἶναι φρικτὸ τὸ μαρτύριο αὐτό. Διότι πρόκειται γιὰ αὐτοτιμωρία τὴν ὁποία ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀλλάξει, λόγῳ τῆς ἐλευθερίας μας.

2. Ἠχηρὴ προειδοποίηση

Ἂς προσέξουμε λοιπὸν τὸ ἠχηρὸ προειδοποιητικὸ σῆμα ποὺ ἐκπέμπει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ». Καὶ τὸ «ἔρχεται» σημαίνει ὅτι εἶναι καθ’ ὁ­­­δὸν οἱ συνέπειες ποὺ θὰ ὑποστοῦμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Δὲν πρόκειται δηλαδὴ γιὰ κάτι ποὺ θὰ συμβεῖ μόνο στὸ ­μέλλον κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία ἀλλὰ γιὰ αὐ­τοτιμωρία ποὺ ἐπέρχεται κατὰ τὸ διάστημα αὐτῆς ἐδῶ τῆς ζωῆς. 

Τὸ μήνυμα ποὺ μᾶς στέλνει ὁ πανάγα­θος Θεὸς συμπυκνώνεται σὲ μία μόνο λέξη: μετάνοια! Νὰ συναισθανθοῦμε σὲ τί μεγάλη καταστροφὴ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἁμαρτία καὶ νὰ μετανοήσουμε. «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος», σημειώνει σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. ς΄ 23). Ὁ μισθὸς μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἁμαρτία πληρώνει τοὺς δούλους της εἶναι ὁ θάνατος. Οἱ τιμωρίες τῶν ἁμαρτωλῶν, γιὰ τὶς ὁποῖες διαβάζουμε στὴν Ἁγία Γραφή, ἂς μᾶς παραδειγματίσουν. Δὲν μποροῦμε νὰ παίζουμε μὲ τὴν ἁμαρτία!

Εἶναι φιλάνθρωπος ὁ Θεὸς ἀλλὰ καὶ δίκαιος· καὶ ἡ ἐλευθερία μας ἐμποδίζει τὴν ἐκδήλωση τῆς φιλανθρωπίας Του, ὁπότε μᾶς ἐγκαταλείπει. «Μὴ ἐξ ἡμισείας τὸν Θεὸν γνωρίζωμεν», λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος (PG 31, 897). Δηλαδή, ἂς μὴν ἔχουμε τὴ μισὴ γνώση περὶ τοῦ Θεοῦ. Ἂν σκεπτόμαστε μόνο τὴ φιλανθρωπία καὶ τὴν ἐπιείκειά Του, κινδυνεύουμε νὰ χαλαρώσουμε στὸν πνευματικό μας ἀγώνα. Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἀναλογιζόμαστε καὶ τὴ δίκαιη ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ προσπαθοῦμε συστηματικὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ εὐαρεστοῦμε ἐνώπιόν Του. 

Καθὼς τὶς ἡμέρες αὐτὲς προετοιμαζό­μαστε νὰ ἑορτάσουμε τὴν ἀνατολὴ τοῦ νοητοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης, τὴ ­Γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἂς καθαρίσουμε τὴν ψυχή μας μὲ τὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καὶ ἂς πάρουμε ἀπόφαση ­ὥ­­στε τὸν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς μας νὰ τὸν ζήσουμε μὲ μετάνοια καὶ ἔντονο ἀγώνα ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ βροῦμε ἔλεος καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια δόξα κι εὐτυχία κοντά Του.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015

ΙΑ΄ Λουκᾶ: Τῆς Κυριακῆς: Λουκ. ιδ΄ 16-24

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν ­παραβολὴν ταύ­την· ἄνθρωπός τις ­ἐποίησε δεῖ­πνον μέγα καὶ ἐκάλεσε ­­πολ­λούς· καὶ ἀ­­­­πέστειλε τὸν δοῦ­λον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς ­κεκλη­μέ­νοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάν­τα. καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖ­­σθαι πάντες. ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀ­­γρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνά­γκην ­ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐ­­­ρω­τῶ σε, ἔχε με πα­ρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέν­τε, καὶ πο­ρεύ­­ομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με πα­ρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· ­γυναῖ­κα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύ­ναμαι ἐλ­θεῖν. καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦ­­­λος ἐ­­­­κεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦ­­τα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε τα­χέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πό­­λεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύ­ριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγ­κασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶ­κός μου. λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημέ­νων γεύσεταί μου τοῦ δεί­πνου. πολ­λοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

1. Χωρὶς καμία ἀναβολή!

Γιὰ μιὰ ἰδιαίτερα τιμητικὴ πρόσκληση μᾶς ὁμιλεῖ τὸ σημερινὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Πρόσκληση σὲ δεῖπνο ἐπίσημο καὶ μεγαλοπρεπές, τὸ ὁποῖο συμβολίζει τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Κάποιος ἄνθρωπος, εἶπε ὁ Κύριος, «ἐποίησε δεῖ­πνον μέ­γα καὶ ἐκάλεσε πολλούς»· ὀργάνωσε μεγάλο βραδινὸ συμπόσιο κι ἔστειλε προσκλήσεις σὲ πολλοὺς γνωστούς του. Ὅταν λοιπὸν ἔφτασε ἡ ὥρα τοῦ δείπνου, ἔστειλε τὸν δοῦλο του νὰ εἰδοποιήσει τοὺς προσκεκλημένους ὅτι εἶναι πλέον ὅλα ἕτοιμα, καὶ καλοῦνται νὰ σπεύσουν νὰ λάβουν τὶς θέσεις τους. 

Ὁ δοῦλος δὲν ἔχασε λεπτό. Ἔτρεξε ἀμέσως καὶ βρῆκε τὸν καθένα προσωπικά. Καν­εὶς δὲν ἔπρεπε νὰ χάσει τέτοια εὐκαιρία! Ἀλλά, τί περίεργο πράγμα!... Λὲς καὶ ἦταν συνεννοημένοι, ὅλοι ἀπέρριψαν τὴν πρόσ­κληση προβάλλοντας διάφορες προφάσεις. Ὁ ἕνας εἶπε ὅτι ἀγόρασε κάποιο χωράφι κι ἦταν τάχα ἀνάγκη νὰ τὸ δεῖ ἐκείνη τὴν ὥρα· ἄλλος ὅτι ἀγόρασε πέντε ζευγάρια βόδια καὶ πήγαινε νὰ τὰ δοκιμάσει· κι ἕνας τρίτος ἀπάν­τησε ὅτι πρόσφατα εἶχε νυμφευτεῖ καὶ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἔρθει.

Ἐπέστρεψε λοιπὸν ὁ δοῦλος καὶ μετέφερε ἀκριβῶς ὅ,τι τοῦ εἶπαν. Ἀγανάκτησε ὁ οἰκοδεσπότης. Τέτοια ἀδιαφορία καὶ περιφρόνηση, λοιπόν!... 

Ἄραγε ἦταν τόσο ἐπείγουσες ὅλες αὐτὲς οἱ ἐργασίες; Αὐτὸς ποὺ ἀγόρασε τὸ χωράφι, σίγουρα θὰ τὸ εἶχε ἐπισκεφθεῖ πρὶν τὸ ἀγοράσει. Δὲν μποροῦσε νὰ ἀναβάλει τὴ νέα ἐπίσκεψή του; Κι ἡ δοκιμὴ τῶν βοδιῶν μέσα στὴ νύχτα θὰ γινόταν; Δὲν μποροῦσε ὁ ἀγοραστής τους νὰ πάει στὸ δεῖπνο καὶ τὴν ἄλλη μέρα μὲ ἄνεση νὰ τὰ δοκιμάσει; Ἀλλὰ κι ὁ ἔγγαμος γιατί ἀρνήθηκε τόσο ἀπόλυτα; Μήπως ἐπειδὴ ἔκανε οἰκογένεια, ἐπρόκειτο νὰ σταματήσει κάθε ἄλλη ἐργασία ἢ κοινωνικὴ δραστηριότητα;... 

Ἂς μὴ στεκόμαστε ὅμως στὶς δικαιολογίες ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Κύριος εἶπε τὴν Παραβολὴ γιὰ νὰ προσέξει ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ μὴ χάσει τὴν πρόσκληση γιὰ τὸ Δεῖπνο τῆς οὐράνιας βασιλείας Του. Διότι τὸν Θεὸ συμβολίζει ὁ οἰκοδεσπότης ἐκεῖνος, καὶ οἱ προσκεκλημένοι τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς. Στὸν καθένα μας ἀπευθύνει πρόσ­κληση ὁ Θεός. Πρόσκληση μέσα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ τὴ συμμετοχὴ μας κάθε Κυριακὴ στὴ θεία Λειτουργία, μὲ τὴ μελέτη τοῦ θείου λόγου, τὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ μάλιστα τὴν Ἐξομολόγηση καὶ τὴ θεία Κοινωνία. Ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ποικίλες εὐκαιρίες διακονίας καὶ προσφορᾶς στὸ συνάνθρωπο. Ὅλα αὐτὰ εἶναι κλήσεις τοῦ Θεοῦ. Προειδοποιήσεις ὅτι ὁ πανάγαθος Θεὸς περιμένει κι ἐμᾶς στὸ οὐράνιο Δεῖπνο. Μήπως ὅμως κι ἐμεῖς προβάλλουμε διάφορες δικαιολογίες καὶ ἀπορρίπτουμε αὐτὲς τὶς κλήσεις; Μήπως ἀναβάλλουμε γιὰ ἀργότερα τὴ συμμετοχὴ μας σ’ αὐτά; Ἀλίμονο! Δὲν ὑπάρχει χρόνος γιὰ ἀναβολή! Τώρα εἶναι ἡ εὐκαιρία! Ἄλλωστε δὲν μποροῦμε νὰ γνωρίζουμε τὸ μέλλον. Δὲν ξέρουμε τί μᾶς περιμένει αὔριο, οὔτε κἂν τὴν ἑπόμενη στιγμή. Δὲν εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θὰ ἔχουμε πάντα στὴ διάθεσή μας τὶς εὐκαιρίες ποὺ ἔχουμε τώρα. Οἱ δουλειὲς καὶ οἱ δικαιολογίες δὲν τελειώνουν ποτέ. Τὸ Δεῖπνο δὲν ἀναβάλλεται. Ἀπόδειξη τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ ὁ κύριος τῆς Παραβολῆς δὲν τὸ ἀνέβαλε, ἀλλὰ ἀναζήτησε ἄλλους συνδαιτυμόνες.

2. Ἡ μεγάλη ἔκπληξη

Ἔστειλε λοιπὸν τὸν δοῦλο του νὰ περιδιαβεῖ τὴν πόλη καὶ ν’ ἀναζητήσει στὶς πλατεῖες καὶ τὰ στενὰ σοκάκια τοὺς φτωχούς, τοὺς ἀναπήρους, καὶ κουτσοὺς καὶ τυφλούς, καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὸ σπίτι. Καὶ πράγματι βρῆκε πολλούς. Εἶδε ὅμως ὁ δοῦλος ὅτι ὑπῆρχαν ἀκόμη κενὲς θέσεις καὶ τὸ εἶπε στὸν κύριό του: Κύριε, «ἔτι τόπος ἐστί». Τότε ὁ κύριος ἔδωσε νέα ἐντολή:

–Πήγαινε ­ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, στοὺς δρόμους καὶ στὰ χωράφια καὶ βρὲς ὅσους θέλουν νὰ ἔρθουν. Ἀκόμη κι ἂν διστάζουν, ἐσὺ νὰ τοὺς παροτρύνεις ἔντονα νὰ ἔρθουν, «ἵνα γε­μισθῇ ὁ οἶκός μου»· τὸ σπίτι πρέπει νὰ γεμίσει, κι ὅλοι ὅσοι τὸ ἐπιθυμοῦν νὰ γευθοῦν τὰ πλούσια ἀγαθά μου. Ὅσο γιὰ κείνους ποὺ κλήθηκαν πρῶτοι ἀλλὰ ἀπέρριψαν τὴν τιμητικὴ πρόσκληση, σᾶς βεβαιώνω ὅτι ποτὲ δὲν θὰ μπορέσουν νὰ γευθοῦν τὸ δεῖπνο μου. Διότι πολλοὶ εἶναι οἱ κλητοί, λίγοι ὅμως οἱ ἐκλεκτοί. 

Ἔτσι τὸ σπίτι γέμισε. Τὸ ἀξιοσημείωτο ὅ­μως εἶναι μὲ ποιοὺς γέμισε. Ὄχι μὲ τοὺς Ἑ­βραίους, ποὺ τιμητικὰ εἶχαν λάβει πρῶτοι τὴν πρόσκληση. Ἀλλὰ μὲ αὐτοὺς ποὺ πρὶν ἦταν εἰδωλολάτρες. Μὲ ἀνθρώπους περιφρονημένους στὰ μάτια τῶν Ἑβραίων. Μὲ ὅλους δηλαδὴ τοὺς Χριστιανούς. Συνεπῶς, κανεὶς δὲν ἀποκλείεται ἀπὸ τὸ οὐράνιο Δεῖ­πνο. Κάθε ἄνθρωπος, ὅποιο δρόμο κι ἂν ἔχει ἀκολουθήσει, ἔχει τὴν εὐκαιρία νὰ μετανοήσει. Στὸ Δεῖπνο τοῦ οὐρανοῦ «ἔτι τόπος ἐστί». 

Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐπαναπαύεται ὅτι ἔχει θέση ποὺ τοῦ ἀνήκει δικαιωματικά. Δὲν ἀρκεῖ νὰ λέμε ὅτι πιστεύουμε στὸ Θεό. Τὸ ζητούμενο εἶναι νὰ ἀκολουθήσουμε τὴ συγκεκριμένη κλήση τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἡ κλήση γιὰ μετάνοια ἀφορᾶ σὲ ὅλους μας. Κι εἶναι ἡ μόνη προϋπόθεση γιὰ νὰ βροῦμε κι ἐμεῖς μιὰ θέση στὸ οὐράνιο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

(ερμηνεία Αποστόλου - Ευαγγελίου «Ὁ Σωτήρ»)

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34)